دوستی حادثه است و جدایی قانون ... بیایید ما و شما .. حادثه آفرینان و قانون شکنان باشیم . <* ستاره های آسمان *>

 
* ستاره های آسمان *
 
 

سنگ صبور

             چشمك زند به بخت سياهم ستاره اي

             داده ست روشني به شبم ماهپاره اي

              اي ماه شبفروز ، ز من درگذر كه من

               از خلق روزگار گرفتم كناره اي

             دشتم ، فريب خورده ز هر ابر تيره اي

             يا چوب خشك سوخته از هر شراره اي

             بگذار مست باشم كاين درد كهنه را

             جز با مي كهن نه علاجي نه چاره اي

            از من تو درگذر كه دگر در خور تو نيست

             مردي دلش ز تيغ جفا ، پاره پاره اي

            هيچم خطا نبود و دلم را شكست و رفت

              دامن كشيد از چو من هيچكاره اي

            سنگ صبور طاقت اندوه من نداشت

           در هم شكست از غم دل سنگ خاره اي

  

                                                                                          زمستان ۱۳۴۸

                                                                                                                                  

*هانیه                                                                    

لینک نوشته

دست نوشته* ف ، مثل فلسطين

روزها از پي هم مي گذشت . همه ، چه خواسته و چه ناخواسته غرق شده بوديم در جام جهاني .

به هم كه مي رسيديم ، مدام از بازي هاي مختلف جام سخن مي گفتيم و با چه شور و شوقي سر

بازي ها شرط مي بستيم . اگر مي باختيم ، گريه مي كرديم و اگر پيروزي نصيبمان مي شد ، 

ديگر خودمان نبوديم و هرگونه داد و فرياد و بالا - پايين پريدن را عادي مي ديدم .

دنيا برايمان تيره و تار مي شد وقتي بكام را روي نيمكت ذخيره ها مي نشاندند ... دست و پايمان

مي لرزيد وقتي يك بازيكن برزيلي را با برنكارد به خارج از زمين مي بردند و با غم و اندوه بدرقه مي

كرديم بازيكناني را كه آخرين بازي هايشان را مي كردند . انگار همه جسم و جانمان در خدمت

جام جهاني شده بود !

اما ، كمي آن طرف تر بودند مردماني كه همزمان با فريادهاي شادي

ما ، فرياد مظلوميت سر مي دادند و اين گوش هاي هميشه بسته ما ، صدايشان را نمي شنيد .

زجه مي زدند ، گريه مي كردند ، شهيد مي دادند و با چشمان هماره نمناكشان براي آخرين بار بوسه

بر پيشاني عزيزانشان مي زدند و راهي بهشت مي كردندشان .

براي تيم منتخب جام فشفشه و كاغذهاي رنگي هوا مي كردند و براي فلسطيني ها بمب و موشك و

خمپاره . و آن زمان من و تو و يك دنيا محو و مبهوت اين همه زيبايي شده بوديم .

حال شانزده روز از تمام آن اتفاقات مي گذرد .

فلسطين همان فلسطين است . مردمانش همان مردماني اند كه ديگر خو گرفته اند با آتش و دود و

خرابي و روحيه مردم ، به همان شجاعت و صلابت خود باقي است .

آنها ، يك ماه دنيا را فريب دادند تا هرچه مي خواهند بكنند ، هرچه قدر كه جا دارد خانه خراب كنند و

هرچه قدر دستان كثيفشان مي توانند ، مردم  را بكشند . آنها فكر مي كردند مي توانند با زور

پيروز شوند كه صد البته ، گمان پوچي بود .

فلسطين اين روزها تنها با قدرت ايمان خود مبارزه مي كند.

در قلب آنها عشق به خدايي جاري است كه اين همه سال نيز همراهشان بود است .

خدايي كه در قلب هاي سياه آنان هيچ جايي ندارد ..

*هانيه

 

          

لینک نوشته

 
کلک خیال انگیز
آستان جانان
استاد شجریان
هزار دستان
شجر
اشک مهتاب
همايون شجريان
نواي سياوش
ايثار
تنفس صبح
آسمون آبی خدا
كوچه هاي دل
جام دل
مسافر كوي دوست
کلویورت17
دوست من
خرابات
روز مرگيهاي من
و خدايي كه در اين نزديكي است
آسماني
تزكيه روح
دختر ایران زمین
عشق را بنیاد بر ناکامی است
گره کور
درنای مهاجر
شب های پر ستاره
شب نیلوفری
مرکز فرهنگی شهید آوینی
خاطراتچی
من متولد ماه مهرم
جناب کارگردان
دریچه ای به سوی ملکوت
شمیم ظهور
در اوج تنهایی
علی ولی الله
عشق است خداوند
ترانسفورماتور
بانوی آسمان
بی برگ
حاج حمید
انسان تنها
هم آشیونه
بانوی آسمان هفتم
دیوونه
هیچکس
همدلی از هم زبونی بهتره
آفتاب مهر
GHARTAL
سینمای پارسی
خوابگرد گندمزار
پسرهاي باهوش
پرستوي مهاجر